تهیه عكس ها : www.softestan.com

 از مدتی قبل پخش سومین سریال وی با نام فاكتور 8 كه به مشكلات بیماران هموفیلی می‌پردازد از شبكه یك سیما آغاز شده است.

او در سینما فیلم‌های انعكاس، تب و هزاران زن مثل من را ساخته است و در تلویزیون سریال‌های مرده متحرك و شبی از شب‌ها را كارگردانی كرده است.

كریمی این بار و در سومین تجربه‌خود مجموعه «فاكتور 8» را روی آنتن شبكه یك سیما برده است. پخش یك شب در میان این كار توانسته مخاطب را پای تلویزیون بنشاند.

• كار از كی شروع و چطور به شما پیشنهاد شد؟

این سریال وقتی به من پیشنهاد شد كه فیلمنامه كامل بود، به این معنی كه تا قسمت‌های پایانی آن نوشته شده بود. وقتی سیناپس اولیه را خواندم به‌نظرم موضوع جذاب و تازه‌ای آمد؛ احساس كردم در قیاس با سریال‌های دیگری كه ساخته می‌شود فضا و موضوع تازه‌ای دارد كه به‌نظر من یك امتیاز بود.
قصه اصلی درباره ساخت دارو برای اولین بار در ایران توسط خانم دكتر و گروهش است و حالا باید این را به گونه‌ای برای تماشاچی بگوییم كه پیگیر شود و قصه را دنبال كند. به اوج و فرودهای قصه باید به‌درستی پرداخته می‌شد و همین‌طور ماجراهای فرعی، و نكته مهم دیگر كه در تمام مراحل باید به آن توجه می‌شد، شخصیت‌های قصه بودند. در حقیقت باید پرداخت آنها قابل باور و درست می‌بود.بعد از خواندن فیلمنامه احساس كردم با تغییراتی می‌توان قصه را كامل‌تر و جذاب‌تركرد. نظراتم را به تهیه‌كننده دادم و او هم كاملا با این تغییرات موافق بود بر این اساس در مرحله پیش‌تولید تغییراتی را از نویسندگان خواستیم تا روی فیلمنامه انجام دهند بخشی اعمال شد و بخشی دیگر به مرحله اجرا سپرده شد كه در زمان فیلمبرداری تغییرات را انجام دادیم.

به هرحال هر كارگردانی قصه را با نگاه و سلیقه خودش می‌سازد و من هم از همان ابتدا همین فضا و ساختار را برای قصه می‌دیدم و این سلیقه و نگاه با تغییر نام كار شروع شد.

نام قبلی كار«در روز روشن اتفاق افتاد» بود.

• پس مانند خیلی از سریال‌هایی كه ساخته می‌شوند مشكل فیلمنامه نداشتید و دست‌تان كاملا باز بود؟

بله این ویژگی خوب كار بود كه فیلمنامه به‌صورت كامل آماده بود، كه اگر ایرادی یا نكته‌ای هست مجال بررسی و اعمال باشد. چون اتفاق نظر راجع به اصلاحاتی كه مدنظرمان بود بین من، تهیه‌كننده و شبكه وجود داشت.
• شما بعد از ساخت چند فیلم سینمایی به تلویزیون آمدید. چطور شد رفتید به سراغ سوژه‌ای كه به نوعی هم پلیسی است، هم پزشكی و هم عاطفی ضمن اینكه موضوع مهمی از جامعه را در خود جای داده و مطرح می‌كند؟

در وهله اول سوژه به سراغ من آمد، پیشنهادهایی داشتم و روی قصه‌ها حساس بودم. منتظر بودم تا با قصه‌ای كه تازه است روبه‌رو شوم. زمانی كه پیشنهاد ساخت سریال فاكتور 8 به من داده شد، دیدم مشخصاتی كه من دوست دارم در آن هست، قصه‌ای كه تماشاچی از آن استقبال می‌كند.
قصه پتانسیل این را داشت كه به آن سر و شكل خوبی بدهیم. همراه با اصلاحات و تغییراتی كه حتما باید در آن اعمال می‌شد و همان‌طور كه اشاره كردم بخشی از آن پیش از تولید اعمال شده بود و مابقی موكول شد به زمان تصویربرداری.

• چرا در روایت قصه خیلی به جزئیات ساخت فاكتور 8 و یا مراحل علمی آن نپرداختید؟

این یك امر كاملا عمدی بود و نمی‌توان خیلی به جزئیات ساخت آن پرداخت. نمی‌خواستیم خیلی مستندگونه به پروسه علمی و آزمایشگاهی و تحقیقاتی آن بپردازیم. باید این موضوع به نوعی دراماتیزه می‏شد و در حدی كه تماشاگر را خسته نكند به آن پرداختیم.
قصه اصلی درباره ساخت دارو برای اولین بار در ایران توسط خانم دكتر و گروهش است و حالا باید این را به گونه‌ای برای تماشاچی بگوییم كه پیگیر شود و قصه را دنبال كند. به اوج و فرودهای قصه باید به‌درستی پرداخته می‌شد و همین‌طور ماجراهای فرعی، و نكته مهم دیگر كه در تمام مراحل باید به آن توجه می‌شد، شخصیت‌های قصه بودند. در حقیقت باید پرداخت آنها قابل باور و درست می‌بود.

مرحله انتخاب بازیگر خیلی مهم و سخت است، چرا كه بازیگران اكثرا وقتشان پر بود. چیزی كه مد نظر داشتم این بود كه به نوعی از كلیشه پرهیز كنم و به نوعی بازیگرانی را داشته باشم كه كمتر در تلویزیون دیده می‌شوند.• چقدر روی این مسئله و مشكلات بیماران هموفیلی تحقیق كردید؟

تحقیق اصلی را فیلمنامه‌نویسان می‌بایست انجام می‌دادند كه این كار انجام شد و قصه هم نوشته شد. همان تحقیقات است كه قصه را واقعی می‌كند و به دور از واقعیت نیست.
زمانی كه خواستم كاركنم به همان نسبت كه قصه تازگی داشت به همان نسبت هم جاهایی از قصه برایم گنگ بود و لازم بود كه درباره آن تحقیق كنم كه اصل ماجرای فاكتور 8

به چه شكل است؟

و... این جزئیات را باید می‌دانستم و بعد وارد كار می‌شدم. این كار را در فاصله‌ای كه تا زمان شروع فیلمبرداری داشتم انجام دادم چیزی كه لازمه كار خود من بود.

با مراكزی كه با این موضوع و فاكتور8 مرتبط بودند، مسئولان و پزشكان صحبت كردم، با كسانی كه ساخت دارویی را برای اولین بار در ایران شروع كرده بودند و این مشكلات را از سر گذرانده بودند، جلسات متعددی داشتیم.

سعی كردیم تحقیقات را كامل كنیم تا غریبه با این فضا نباشیم این كار هم انجام شد. به‌دلیل مضمون سریال می‌دانستیم كه از زوایای، كاملا كارشناسانه به این موضوع علمی و پزشكی نگاه خواهد شد.

• پس می‌شود گفت كه بیش از 50 درصد از كار براساس واقعیت است؟

مبنا به این شكل است كه فاكتور 8 در ایران ساخته نمی‌شود و وارد كشور می‌شود و طبیعی است كه مشكلاتی در این زمینه به‌وجود آید. در جریان این امر هستیم كه قصد این هست كه فاكتور8 در ایران ساخته شود و تحقیقات ادامه دارد.
ضمن اینكه داروهایی داریم كه مانند فاكتور 8 وارد می‌شد ولی در ایران متخصصان این امر روی این موضوع كاركردند و دارو را به مرحله تولید رساندند و خودكفا شده‌ایم مانند داروی ‌ام‌اس. كه این مهم را خانم دكتر حامدی‌فر (كه به‌عنوان مشاور در كنار ما حضور داشتند) و همكارانشان به سرانجام رساندند.

• چرا در قصه از همان ابتدا آدم‌های خوب و بد از هم تفكیك می‌شوند و به نوعی دست‌تان از همان ابتدا رو می‌شود ضمن اینكه چرا آدم‌هایی كه در كار تجارت هستند بیشتر نقش منفی را به‌خود اختصاص داده‌اند؟

این تفكیك به این‌گونه كه شما می‌گویید آشكار نیست و به این سادگی كه شما می‌گویید دستمان را رو نكرده‌ایم. فكر می‌كنم باید همه سریال را ببینید.
اما در مورد كار تجارت و نقش منفی باید بگویم كه اصولا وقتی ورود كالایی مانند دارو با محدودیت‌هایی همراه است، قاچاق هم شكل می‌گیرد و ما در این اینجا اشاره به آدم‌هایی داریم كه از این شرایط و موقعیت‌ها سوءاستفاده می‌كنند.

• چرا با وجود اینكه سعی شده در این سریال قالب‌های تلویزیونی به نوعی شكسته شود، با توجه به نوع كار شما كه بیشتر سینما بوده، اما ریتم این سریال در قسمت‌های ابتدایی سریال كند است؟

من این طور فكر نمی‌كنم و بیشتر دوستان بر این عقیده هستند كه در قیاس با سریال‌های دیگر هم در قصه و هم در اجرا كار ریتم تندی دارد.
جاهایی از قصه ایجاب می‌كند كه یك آرامشی وجود داشته باشد و یك جاهایی به ریتم تندی می‌رسیم كه می‌طلبد؛ مهم این است كه تماشاچی آن ارتباط را با قصه برقرار كند.

• انتخاب بازیگران كار به چه نحو بود شما بیشتر از بازیگرانی استفاده كردید كه از اهالی تئاترهستند؟

مرحله انتخاب بازیگر خیلی مهم و سخت است، چرا كه بازیگران اكثرا وقتشان پر بود. چیزی كه مد نظر داشتم این بود كه به نوعی از كلیشه پرهیز كنم و به نوعی بازیگرانی را داشته باشم كه كمتر در تلویزیون دیده می‌شوند.
ملاك این بود كه افرادی انتخاب شوند كه به نوعی برای تماشاگر تازگی  داشته باشند. یكی از عواملی كه همیشه می‌تواند باعث موفقیت یك كار باشند، بی‌شك انتخاب درست و مناسب بازیگر است كه هیچ‌وقت كار ساده‌ای نیست. به‌خصوص در یك كار پرپرسوناژ، من تمام تلاشم را كردم تا به یك تركیب تازه و مطلوب برسم.

• با توجه به سطح سلیقه مخاطب و سریال‌های خارجی كه در این زمینه تولید و پخش می‌شوند، چقدر احساس كردید كه جای چنین سریالی در تلویزیون خالی است؟

به نوعی مردم از قصه‌ها و فضاهای تكراری خسته شده‌اند و وقتی با چنین فضا و قصه‌ای كه تازه و جدید است مواجه می‌شوند  از آن استقبال می‌كنند. این پیش‌بینی را می‌كردم كه مردم استقبال كنند چرا كه فرض و عقیده‌ام بر این بود كه فضاها تكراری شده است.
پس موضوع اول این‌است كه قصه تكراری نباشد اما برای موفقیت یك كار این كافی نیست. در ادامه بازیگرانی كه انتخاب می‌شوند، فضاهایی كه ساخته می‌شود و اجرایی كه می‌شود، ‌اهمیت دارد تا بتوانیم یك كار متفاوت انجام بدهیم.

این قصه‌ها در هر كشوری حال و هوای متفاوتی دارند كه بیان كننده مسائل و مشكلات خاص مردم همان كشورها هستند. در عین حال، یك سری بحث و موضوع عمومی هم وجود دارد كه مختص خود قاره آفریقاست و مربوط به تمام كشورهای این قاره می‌شود. تحلیلگران سینمایی می‌گویند كه با وجود فرهنگ غنی و كهن قاره آفریقا، سینمای آن كم‌جان و بی‌رونق است.

مهم‌ترین مشكل سینماگران این قاره، نبود امكانات مالی و كمبود تجهیزات فنی است. به همین دلیل است كه فیلمسازی ویدئویی در كشورهای این قاره  رواج فراوانی دارد. در حقیقت فیلمسازان آفریقایی، با بهره‌گیری از تجهیزات ویدئویی، فیلم‌های سینمایی خود را تهیه و تولید می‌كنند. مهمترین حسن این نوع فیلمسازی، ارزان قیمت بودن آن است. به كمك این تجهیزات و امكانات ارزان قیمت است كه فیلمسازان جوان كشورهای مختلف، منبع الهام سینمای قاره آفریقا شده‌اند.

سینمای آفریقا از دهه 60 میلادی كه جنبش‌های رهایی بخش و آزادیخواهانه ضد استبدادی رونق گرفت، رنگ و بوی تازه‌ای به خود گرفت و موقعیت ویژه‌ای در دل جامعه آفریقایی پیدا كرد. حركت جدید سینمای این قاره با جنبش فیلمسازی آن زمان مقایسه می‌شود و منتقدان سینمایی می‌گویند كه از دهه 60 تا امروز، قاره آفریقا چنین حركت و جنبشی را به خود ندیده است. از قرار معلوم، سینمای آفریقا دارد دوباره سر از خاكستر در می‌آورد و خودش را به عنوان یك حركت مترقی جدید به نمایش می‌گذارد.

صنعت سینمای آفریقا روی پرده سینما قصه‌های مردم سرزمین‌های این قاره را تعریف می‌كند.ماهن بونتی مورخ سینما كه در نیویورك كار و فعالیت می‌كند می‌گوید: رشد سینمای آفریقا- كه به نوعی الهام گرفته از شكوفایی صنعت سینمای نیجریه است- دیگر كشورهای قاره همچون كنیا، اتیوپی و رواندا را به تحرك واداشته است. این كشورها در تلاش هستند تا صنعت سینمای خود را احیا كرده و با نیجریه به رقابت برخیزند. منتقدان سینمایی به صنعت سینمای نیجریه لقب «نالی وود» را داده‌اند كه بر وزن هالیوود است. بعد از صنعت سینمای هند كه به مدد تولید انبوه فیلم‌های سینمایی در قاره آسیا  لقب «بالیوود» را گرفت، حالا نوبت از راه رسیدن مدل آفریقایی آن است.

در حقیقت، مورخان  سینمایی می‌گویند كه صنعت سینمای 450 میلیون دلاری نیجریه، پس از هالیوود آمریكا و بالیوود هند، سومین كشور اصلی تولیدكننده فیلم است. شنیدن چنین اظهارنظری می‌تواند كمی تعجب‌آور باشد ولی شواهد امر حكایت از واقعی‌بودن این تحلیل می‌كند. به نظر می‌رسد یك دلیل مهم عجیب و غریب بودن این اظهارنظر، این است كه محصولات نالی‌وود برخلاف هالیوود و بالیوود مشتری و بیننده زیادی در سطح بین‌المللی ندارد و تماشاگران قاره‌های مختلف، آشنایی زیادی با قصه‌ها و ستارگان سینمایی این كشور ندارند. برخلاف فیلم‌های هالیوودی و بالیوودی كه دامنه فعالیت‌شان در سراسر جهان گسترده است فیلم‌های نالی‌وودی (فعلا) فقط در كشورهای مختلف قاره‌ آفریقا تماشاچی علاقه‌مند دارند.

مهم‌ترین مشكل سینماگران این قاره، نبود امكانات مالی و كمبود تجهیزات فنی است. به همین دلیل است كه فیلمسازی ویدئویی در كشورهای این قاره  رواج فراوانی دارد. فیلم‌های كشورهای آفریقایی به جز نمایش عمومی در كشورهای این قاره، از امكانات اندكی برای نمایش عمومی بین‌المللی برخوردار هستند. فیلم‌های آفریقایی را بیشتر می‌توان در جشنواره‌های بین‌المللی یا هفته‌های فیلم پیدا كرد و دید. به ندرت اتفاق می‌افتد كه در سینماهای عمومی كشورهای اروپایی و در حال رشد فیلمی آفریقایی روی پرده سینماها برود. در بین كشورهای اروپایی فقط كشور فرانسه است كه نظر مساعدتری نسبت به محصولات آفریقایی دارد. به جز بحث روشنفكربودن جامعه فرانسه (كه همیشه در جست‌وجوی نگاه‌های تازه و هنرمندان جدید كشورهای در حال رشد است) باید به روابط قدیمی (و البته غیرصمیمی) فرانسه با كشورهای آفریقایی اشاره كرد.

بسیاری از كشورهای قاره سیاه تا پیش از جنگ جهانی دوم و حتی پس از آن مستعمره فرانسه بودند. به همین دلیل مردم آفریقا با زبان و فرهنگ فرانسه آشنایی خوبی دارند و مردم سرزمین‌های آفریقایی و فرانسه، سفرهای زیادی به كشورهای یكدیگر كرده‌اند. حتی بسیاری از محصولات فرانسوی، درباره وضعیت مردم كشورهای آفریقایی است. با این وجود، به‌ندرت اتفاق می‌افتد كه فیلمی آفریقایی در فرانسه اكران عمومی شود و مدت‌زمانی طولانی روی پرده بماند.

منتقدین سینمایی از هفته‌های فیلم آفریقایی در كشورهای مختلف به عنوان یك سبد پرظرفیت اسم می‌برند كه به كمك آن می‌توان به چشم‌اندازی كلی (و تا حدودی دقیق) از وضعیت سینمای قاره رسید. هر یك از این فیلم‌ها مسائل سرزمین‌های خود را از نگاه سازندگان آنها به نمایش می‌گذارند و به بینندگان خود كمك می‌كنند تا درك بهتری از اوضاع و احوال این كشورها پیدا كنند و در همان حال، به یك دیدگاه كلی نسبت به وضعیت صنعت سینمای كشورهای قاره هم برسند.

در حقیقت، فقط در چنین هفته‌های فیلمی است كه می‌توان فیلمی مثل «در ژن من» ساخته لوپیتا نیونگ (كه قصه‌ای پر رمز و راز درباره رنگ و نژاد آدم‌هاست) و یا كاری همچون «یا پاریس یا هیچی» ساخته ژوزفین نداگنو اهل كامرون (درباره زنی جوان كه راهی پاریس می‌شود ولی به‌زودی می‌فهمد كه این شهر كعبه آمال نیست) را دید و از تجربه تماشای آن لذت برد. در چنین هفته‌های فیلمی، بازار فیلم‌های كوتاه هم رواج دارد. فیلمسازان آفریقایی در این فیلم بهتر و راحت‌تر حرف‌های خود را می‌زنند ولی فیلم كوتاه هنوز نتوانسته در سطح بین‌المللی جای ویژه‌ای برای خودش پیدا كند. به همین دلیل فیلم‌های كوتاه آفریقایی هم- مثل فیلم‌های كوتاه كشورهای دیگر- چندان با استقبال عمومی روبه‌رو نمی‌شوند.

اما بعضی وقت‌ها حتی این فیلم‌های كوتاه هم می‌توانند سر و صدای زیادی برپا كنند. برای مثال مستند «فیلمسازان علیه نژادپرستی» كه شامل چندین فیلم كوتاه از چندین فیلمساز می‌شود، مكاشفه‌ای درباره خشونت‌های قومی و نژادی است كه تابستان سال گذشته، آفریقای‌جنوبی را دربرگرفت.

در حقیقت فیلمسازان آفریقایی، با بهره‌گیری از تجهیزات ویدئویی، فیلم‌های سینمایی خود را تهیه و تولید می‌كنند. مهمترین حسن این نوع فیلمسازی، ارزان قیمت بودن آن است. ماهن بونتی می‌گوید: «شما وقتی فیلم‌های جدید آفریقایی را تماشا می‌كنید، شاهد یك تولد تازه و دوباره هستید. فیلمسازان جوان این فیلم‌ها، كارهای خود را با سختی و مشقت تهیه می‌كنند. آنها باید خودشان دوربین فیلمبرداری را خریداری كرده و حتی تدوین آنها را روی رایانه‌های خود در خانه‌هایشان انجام دهند. این كار با آنكه كمی سخت است ولی به آنها مقدار زیادی خودمختاری و آزادی می‌دهد.»

در شرایطی كه تعدادی از فیلمسازان آفریقایی- و از جمله مرحوم عثمان سمبه اهل سنگال، كه لقب پدر سینمای نوین قاره آفریقا را گرفته است- دارای شهرت بین‌المللی هستند، بسیاری از آنها در سطح جهانی ناشناس و گمنام باقی مانده‌اند. تماشاگران فیلم‌های آفریقایی، این محصولات را بیشتر براساس قصه‌های آنها به یاد می‌آورند و به درستی نمی‌دانند كدام فیلم توسط چه كسی ساخته شده است. این در حالی است كه فیلمسازان آفریقایی تلاش زیادی‌كرده‌اند تا بتوانند به موفقیتی هم‌سطح عثمان سمبه دست پیدا كنند. اما منتقدان سینمایی می‌گویند شرایط ویژه‌ای كه باعث شهرت و موفقیت بین‌المللی سمبه شد، در حال حاضر در آفریقا وجود ندارد.

به كمك این تجهیزات و امكانات ارزان قیمت است كه فیلمسازان جوان كشورهای مختلف، منبع الهام سینمای قاره آفریقا شده‌اند.سمبه از اواسط دهه 60میلادی كار هنری‌اش را شروع كرد و در آن زمان قاره آفریقا، به دلیل جنگ داخلی موجود در آن تیتر اول اخبار رسانه‌ای بود. درگیری‌های قومی و نژادی در آن دوران در اوج خودش بود و نیروهای انقلابی در حال مبارزه با حكومت‌های دیكتاتوری و دست نشانده بودند. همین مسائل توجه محافل عمومی بین‌المللی را به خود جلب كرده بود و به صورت طبیعی باعث می‌شد تا خبرنگاران، اخبار  مسائل مربوط به قاره را در صدر اخبار خود قرار دهند. در چنین اوضاع و احوالی كه كشورهای استعمارگر قصد اعمال سلطه خود بر قاره آفریقا- و تداوم حكومت و زورگویی- را داشتند، ظهور فیلمسازی مثل عثمان سمبه نه‌تنها توجه محافل هنری و سینمایی كه توجه محافل اجتماعی و سیاسی را نیز به خود جلب كرد.

نكته‌ای كه تحلیل‌گران و منتقدان سینمایی در رابطه با صنعت سینمای آفریقا روی آن تاكید می‌كنند، این است كه فیلمسازان آفریقایی برای تداوم كار و فعالیت خود به میزان زیادی وابسته به سرمایه‌های اروپایی هستند. بدون كمك سرمایه‌گذاران اروپایی، آنها نمی‌توانند فیلم‌های خود را بسازند. در حقیقت، عدم همكاری اروپایی به معنی محدودیت برای تولیدات جدید است. اما این وضعیت- كه نقطه اوج آن از دهه 70 تا سده جدید بود- با ورود لوازم و تجهیزات ارزان‌قیمت، تا حدی تغییر كرده است. به گفته بونتی «ما از این وضعیت به عنوان «پدیده ویدئو» اسم می‌بریم. این پدیده، پاسخ بسیاری از پرسش‌های ما را داده است.

با ورود ویدئو، انحصار سرمایه و شركت‌های فیلمسازی شكسته شد. حالا دیگر برای ساختن یك فیلم نیازی به این نیست كه شما راهی استودیوی سینمایی شوید. می‌توانید كار تدوین و صداگذاری را در خانه خودتان و با كمك یك ویدئو و یك رایانه انجام دهید. قبل از آفریقا، این شیوه فیلمسازی در بسیاری از كشورهای جهان رواج پیدا كرد و جواب مثبت خود را گرفت. آفریقایی‌ها هم از این مدل و الگو استفاده كرده و به نتایج خیلی خوبی رسیده‌اند. حالا فیلمسازان آفریقایی صنعت خاص سینمای خودشان را دارند.»

خانم بونتی كه در دهه 60 در كشور سیرالئون بزرگ شد، خودش را به عنوان آدمی معرفی می‌كند كه در زمان یخ بسته است. پدر و مادرش هر دو از فعالان سینمایی بودند و در سال‌های پس از استقلال كشور در سال 1961، دایی وی میلتون مارگای به عنوان اولین نخست‌وزیر كشور انتخاب شد. بونتی پس از پشت‌سر گذاشتن نوجوانی، در دهه 80میلادی راهی شهر نیویورك شد كه محل اصلی تجمع روشنفكران آمریكایی است. وی طی سال‌های اقامت در این شهر، بارها و بارها هفته‌های فیلم آفریقا را برپا كرده و جشنواره‌های مربوط به فیلم‌های این قاره را به راه‌انداخته است.

خانم بونتی كه در دهه 60 در كشور سیرالئون بزرگ شد، خودش را به عنوان آدمی معرفی می‌كند كه در زمان یخ بسته است. پدر و مادرش هر دو از فعالان سینمایی بودند و در سال‌های پس از استقلال كشور در سال 1961، دایی وی میلتون مارگای به عنوان اولین نخست‌وزیر كشور انتخاب شد.در طول این سال‌ها هر گروه یا سازمانی كه قصد برپایی هفته‌های فیلم آفریقایی را داشته، از كمك‌های ماهن بونتی كمك گرفته است. وی از سال 1993 به این سو، تلاش كرده كه این نوع فعالیت‌ها را سروسامان دهد. نكته جالب در مورد این مورخ سینمای آفریقا این است كه نه فیلمساز است و نه تحصیلات آكادمیك در رابطه با فیلم و سینما دارد. او فقط عاشق سینمای قاره آفریقاست و می‌خواهد به هر شكلی كه شده به رونق و احیای این سینما كمك كند.

کتایون ریاحی بازیگر سینما و تئاتر که در آخرین اثر خود در نقش زلیخا در سریال حضرت یوسف (ع) به ایفای نقش پرداخته بود طی یادداشتی از عرصه هنر خداحافظی کرد. آنچه در پی می آید متن این یادداشت است.

« گاهی اوقات زندگی طوریه که آدم نون امروز را واسه شکم فرداش نمی خواد ،
اونوقته که رویاهای آدم به تعویق می افته.

گاهی اوقات آدم از سرنوشت ، ‌رو دست خوبی می خوره ،‌ که فکر می کنه داره تصمیم می گیره

اونوقته که آدم ادعاهایی می کنه ،‌ که تو رو دربایستی انجامش گیر می افته.

گاهی اوقات آدم از آرزوهاش جا می مونه.

گاهی اوقات آدم می خواد بازی کنه، ‌بازیگر می شه.

گاهی اوقات داره می خنده وقتی تو دلش خونه ، گاهی گریه می کنه و قتی داره از زور خنده می میره.

گاهی اوقات شوخی شوخی همه چیز جدی می شه.

گاهی اوقات آدم وقتی زیاد می خواد کم می یاره ، گاهی وقتی کم می یاره زیاد می خواد.

گاهی اوقات با ترس و لرز بر می گرده به پشت سرش نگاه کنه ،‌ می بینه چه شجاعتی

گاهی اوقات با شجاعت می تونه ترساشو نگاه کنه.

گاهی اوقات آدم به دنبال خوشبختی ، ‌زندگی را گم می کنه ، گاهی هم با انتظار زندگی را معنا می کنه.

گاهی اوقات آدم برای پیدا کردن یه گنج الکی ،‌ گوهر خودشو گم می کنه ،‌ گاهی هم گوهر حقیقت را پیدا می کنه .

گویا زمان برآورده شدن آرزوی من و پسرم فرا رسیده و لازم است که زائر سرزمین قصه، راهی شود . اینک که عازم سفرم ، سفری به دیگر سوی زندگی ،‌ بر خود لازم می دانم تا از دوستانم و استادانم که آنقدر به من نزدیک بودند که در من بودند ، تشکر کنم ؛ پروانه ماهان ، زهرا عروس خوب پدر سالار ، خانم بس ، فاطمه ملاصدرا ، فخرالزمان ،‌ مهین مشرقی ، تارا ، ثریا اردلان .... و زلیخای عاشق. گر چه همه این عزیزانم عاشق بودند ولی عشق زلیخا خود یک معجزه بود.

این زنان و تنها دوستان نازنینم گاهی تشویقکی شدند و اگر تنبیه نشدند ، خدا را شکر ،‌که البته باور نمی کنم بازیگر زنی در جهان باشد که شماتت ، تحقیر و تنبیه نشود. اما همواره بزرگترین مشوقم مردم بودند با مهر آریائیشان و ایمان به خدا.

بسیار بسیار مفتخرم که در تمام طول زندگی بازیگری ام ، تنها و تنها یک حامی داشتم و به قول جماعت سینمایی آنان که با کمان حلاجی پنبه ام را زدند ، خواسته یا ناخواسته به دنبال چیزی بودند که سهم من ورای آن بود.

در طول بیش از دو دهه هرگز افتتاحیه و اختتامیه جشنواره فجر را ندیدم . کارت دعوت به دستم نرسید! و خلاصه به قول ولتر؛‌" خدایا مرا از شر دوستانم در امان بدار، خود با دشمنانم می دانم چه کنم!"

در مقطعی که سینما راجایگاهی شایسته برای خود نمی دیدم ، تلویزیون پایگاهی شد تا مهرم را با مردم مهربان تقسیم کنم .

و باز به قول حافظ ؛‌" کیمیای سعادت رفیق بود رفیق " ،‌ رفقایی که همچنان هستند و من قدردانشان و آنان که رفتند خدا به همراهشان . و اما این همه تنهایی ،‌برکت بود برای خلوت انس و این که ؛ " یدالله فوق ایدیهم " ،‌ که ترجمه سینمایی آن می شود : براستی خدا بزرگ ترین کارگردان است .

آنچه می بایست از جادوی سینما و بازیگری بیاموزم ،‌آموختم تا شاید ره توشه ای برای نوشتن باشد و در پی تجلی معجزه عاشقانه زلیخا در زندگی ام . ‌اینک برآنم تا با اعجاز کلمات ،‌پیوندی دیگر با شما نه از جنس نقش آفرینی بلکه با آفرینش نقش داشته باشم .

اراده امروز من برای نوشتن ،‌ گویا مجالی برای بازیگری نخواهد گذاشت ،‌ اما باید دید اراده خدا چه تقدیری برایم رقم خواهد زد.

باشد که از این آزمون سربلند و دست پر بیرون آیم . »

ریاحی در اولین کار سینمایی با فیلم سینمایی پاییزان در سال 1360 خود را به عرصه بازیگری و سینمای ایران معرفی کرد. کشتی آنجلیکا، آپارتمان شماره 13 ، شام آخر، بانوی من، تارا و تب توت فرنگی و دعوت از دیگر آثار مطرح این بازیگر توانای سینما و تلویزیون محسوب می شود.

به گزارش خبرنگار فارس، این بدلكار امروز حین انجام عملیات بدلكاری در تله‌فیلم «چشم‌های نامحسوس» در شش كیلومتری جاده كن درگذشت.
وی مشغول اجرای حركات نمایشی در یك اتوبوس، بود كه اتوبوس پس از واژگونی منفجر شده و پیمان ابدی جان باخت.
جسد این هنرمند هم‌اكنون در پاسگاه كن است.
ابدی یكی از بدلكاران موفق سریال آلمانی «هشدار برای‌ كبری‌ 11» بود.
وی در سال 85 به ایران بازگشت و به آموزش بدلكاری می‌پرداخت.
این بدلكار حرفه‌ای در سال 85 در مصاحبه‌ای با فارس گفته بود: بیشتر از شش ماه است كه به ایران آمده‌ام و آموزش بدلكاری می‌دهم. اما اگر به تازگی شنیده می‌شود كه آمدم و یك كارهای را انجام می‌دهم دلیل اصلی‌اش این بود كه نمی‌خواستم به عنوان یك بدلكار فقط برای كارگردان‌ها كار كنم. بلكه می‌خواستم اصول، قوانین و فرهنگ حرفه بدلكاری را ارائه و توسعه بدهم. برای آشنایی و آموزش آنچه خودم در آلمان آموختم زمان لازم بود.

پیمان ابدی به جایگاه ابدی شتافت

هم اکنون چهارشنبه هست و ساعت هم 10 شب، موبایل زنگ خورد و امین وزیر نژاد که از صحنه فیلم برداری در ده کن برمی گشت زنگ زد و گفت پیمان ابدی بدلکار ایرانی که اثر جاودانه اش هنوز در خاطره ها می درخشد ( کبرا 11) 4 ساعت قبل در ده کن با یک اتوبوس که در حال انجام کارهای خارق العاده بود به ته دره رفت و پس از 2 ساعت در گذشت واقعا متاثر شدیم خداوند صبر به خانواده این بزرگ عطا کند و خانواده ایشان و جامعه هنری ایران ما را هم در غم از دست رفتن این عزیز شریک بدانند. روحش شاد و یادش گرامی باد.  یک فاتحه قرائت بفرمایید

.

.

.

.

.

.

 به گزارش دنانیوز، پدر این جوان که در بیمارستان بستری شده است افزود: پسرش از وی خواسته بود تا با فروش گوسفندانش هزینه سفر وی را جهت یافتن سوسانا و ازدواج با وی تأمین کند که پس از مخالفت پدر اقدام به خوردن قرص کرده است.

پدر این جوان که شغلش کشاورزی است با اشاره به اینکه هزینه فروش کل گوسفندانش کمتر از یک میلیون تومان است گفت: به هیچ طریقی نتوانستیم وی را از این تصمیم منصرف کنیم و نهایتا اقدام به خودکشی کرد.

البته حال جوان رو به بهبود است و از خطر مرگ نجات یافته است.

اینكه «اخراجی‌ها2» با استقبال مردم مواجه شود، كاملا قابل پیش‌بینی بود.

2سال پیش قسمت اول «اخراجی‌ها» موفق به خلق ركورد تازه‌ای در گیشه شده و عنوان پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران را از آن خود كرده بود. با این پیش‌زمینه و با توجه به استقبالی كه تماشاگران در بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر از «اخراجی‌ها2» به عمل آوردند، می‌شد پیش‌بینی كرد كه در اكران عمومی مردم از دومین ساخته ده‌نمكی  استقبال كنند، اما هیچ‌كس، حتی سازندگان فیلم تصور چنین فروش فوق‌العاده‌ای را نداشتند. «اخراجی‌ها2» در حالی در اكران نوروزی 88 روی پرده آمد كه «درباره الی» در آخرین لحظات از نمایش عمومی بازمانده بود.

سالن‌هایی كه قرار بود فیلم اصغر فرهادی را اكران كنند، میان دیگر فیلم‌های اكران نوروزی تقسیم شد و در این میان سهم «اخراجی‌ها2» بیشتر از دیگر فیلم‌ها بود. اما با در اختیار داشتن 28 سالن هم كسی انتظار نداشت، «اخراجی‌ها2» در 4روز اول نمایش خود  در تهران به مرز نیم میلیارد تومان فروش برسد. در رؤیایی‌ترین افتتاحیه تاریخ سینمای ایران، فیلم ده‌نمكی در روزهای نوروز حتی در سانس 5 صبح نیز به نمایش درآمد. در شهرستان‌ها هم فروش فیلم فوق‌العاده بود و حالا و پس از گذشت نزدیك به 3 هفته از اكران فیلم، صحبت از این است كه فروش  «اخراجی‌ها2» در مجموع تهران و شهرستان‌ها  به رقم 10 میلیارد تومان برسد.

«اخراجی‌ها2» حتی اگر از نظر اهل فن، ضعیف‌ترین فیلم‌ سال هم باشد، مردم راه خود را می‌روند. ده‌نمكی با 2 فیلمی كه تا به امروز كارگردانی كرده نشان داده نبض مخاطب را در اختیار دارد. «اخراجی‌ها2» با تمام انتقادهایی كه به آن وارد شده، رونق فوق‌العاده‌ای به گیشه داده است و سینمایی كه سال‌هاست با بحران مخاطب مواجه است حالا فیلمی در اختیار دارد كه سینماهای نمایش دهنده‌اش بعضی شب‌ها تا صبح آن را برای تماشاگران مشتاقش نمایش داده‌اند. اما اینكه چرا مردم از «اخراجی‌ها2» چنین استقبالی به عمل آورده‌اند یك داستان دیگر است...

سیروس تسلیمی در بیان عواملی كه باعث پرفروش شدن فیلمی همچون «اخراجی‌ها2» می‌شود به شرایط خوب اكران این فیلم اشاره كرده و می‌گوید: معمولا در تمام دنیا وقتی قسمت اول یك فیلم پرفروش می‌شود قسمت دوم آن هم با مهیا شدن شرایط، تولید می‌شود و چون تماشاگر تصویر ذهنی خوبی از آن فیلم دارد بازهم به تماشای آن می‌نشیند كه البته ساز و كارهای فیلمسازی در ایران معمولا هیچ وقت اجازه نمی‌دهد كه قسمت دوم یك فیلم پرفروش باز هم ساخته شده و روی پرده برود! دیگر اینكه فیلم‌های دیگری كه در كنار این فیلم در ایام نوروز اكران شد، اغلب درام بود و مناسب شرایط نوروز نبود.

«اخراجی‌ها 2» رقیب قدرتمندی نداشت كه در ژانر كمدی باشد و فیلم‌های «سوپراستار»، «وقتی همه خوابیم» و« بیست » از این نظر توان رقابت با این فیلم را نداشتند. دلیل دیگر اینكه ما همیشه در 5 گروه سینمایی فیلم‌ها را اكران می‌كنیم اما امسال با حذف فیلم

«درباره الی» از برنامه اكران نوروزی، سینماهای این فیلم نیز اغلب به فیلم «اخراجی‌ها2» اختصاص یافت. نكته دیگری كه به فروش خوب فیلم «اخراجی‌ها2» كمك كرد ضعیف بودن برنامه‌های تلویزیون در ایام نوروز بود. مجموعه‌های نوروزی امسال در چند سال اخیر بسیار ضعیف و غیرجذاب بودند.

گذشته از همه اینها، یك ژانر موفق سینمایی كه همیشه مورد توجه بوده، ژانركمدی جنگی است؛ مخصوصا در كشورهایی كه خودشان مدتی درگیر جنگ بوده‌اند و آن را از نزدیك لمس كرده‌اند، این فیلم‌ها اغلب مورد توجه قرار می‌گیرند. در كشور ما به دلایل مختلف، هیچ وقت در فیلم‌های جنگی به خاطر آن حالت فرازمینی‌ای كه به رزمنده‌ها داده می‌شد، از ژانر كمدی استفاده نمی‌شد و حتی فیلم‌های غیر‌كمدی نیز در این ژانر كمتر ساخته شده است؛ یعنی عملا ما یك ژانر پرفروش را از دست داده بودیم. اما كارگردان این فیلم با تیزهوشی‌ای كه به خرج داد از این موقعیت به وجود آمده استفاده كرد و البته با دریافت پروانه ساخت و نمایش، این فیلم را روانه سینماها كرد. البته در این مورد می‌توان گفت كه كمدی جنگی هنوز ابتدای راه است و شاید در آینده این شرایط برای دیگر فیلمسازان نیز مهیا شود.

این تهیه‌كننده، دلیل استقبال مخاطب عام از فیلم «اخراجی‌ها2» با وجود نظر نه چندان مثبت منتقدان و كارشناسان سینمایی در ارزیابی این فیلم را به تفاوت دیدگاه‌های این دو قشر ارتباط داده و می‌گوید: منتقدان نگاه متفاوتی دارند و ارزشگذاری آنها بر پایه استانداردهایی است كه در حرفه آنها وجود دارد اما مردم ما كه معمولا مطالعه كمی دارند و حتی خیلی كم روزنامه می‌خوانند اغلب حتی از نظرات منتقدان آگاه نمی‌شوند. مردم در ایام نوروز به‌دنبال شادتر بودن هستند و از هر تبلیغ و سلیقه و سابقه‌ای كه آنها را به سمت خندیدن سوق دهد استقبال می‌كنند.

فیلم‌های كمدی كه مورد پسند منتقدان باشد همیشه كم بوده و در كشور ما هم همین‌طور است. شاید اگر مردم ما روزنامه‌خوان بودند این اتفاق به شكل دیگری رخ می‌داد و از این فیلم با توجه به‌نظر كارشناسان سینمایی، استقبال زیادی نمی‌شد. اما «اخراجی‌ها2» با هوشمندی روی لبه خط قرمزها حركت كرده و با اسطوره‌ها شوخی كرده؛ اتفاقی كه پیش از این در سینمای ما رخ نداده و مسلما این موارد، مورد توجه عامه مردم قرار می‌گیرد.توده افراد سینمارو، از طبقه متوسط اجتماع هستند كه می‌خواهند با  ارزان‌ترین تفریح كه همان سینماست وقت بگذرانند و به بقیه مسائل كاری ندارند.

این تهیه‌كننده، فاصله نظر نخبه‌ها از نظرات توده مردم را یك مسئله تاریخی عنوان كرده و معتقد است در جوامعی كه هنوز دموكراسی به معنای واقعی آن برقرار نشده همیشه این اتفاق رخ می‌دهد. او می‌گوید: در جوامعی كه سرانه مطالعه و فعالیت‌های فرهنگی از قبیل مراجعه به سالن‌های نمایش و سینما و حتی شبكه‌های خصوصی تلویزیونی قابل توجه است، این فاصله كمتر است؛ یعنی مردم اندیشه، خط‌مشی سیاسی و حتی معیشت تقریبا مشابهی دارند اما زمانی كه اختلاف طبقاتی در جوامع شكل علنی‌تری پیدا می‌كند این شكاف نیز عمیق‌تر می‌شود؛ هر چند كشور ما این روزها به سمت توسعه پیش می‌رود و از طریق گستردگی رسانه‌ها به‌زودی این شكاف كمتر می‌شود.

 آیا فروش استثنایی فیلمی چون «اخراجی‌ها2» نشانه نزول سطح سلیقه مخاطب نیست؟ تسلیمی در پاسخ به این سؤال، گریز از روزمرگی را دلیل محكم‌تری عنوان كرده و می‌گوید: مردم ما از روزمرگی خسته شده‌اند و به‌دنبال تنوع هستند. وقتی مردم بعد از پشت‌سر گذاشتن یك دوره جنگ و شرایط بحرانی از نظر روحی خسته‌اند به‌دنبال تفریحات سهل الوصول می‌روند. آنها به تماشای فیلم كمدی می‌نشینند؛ فارغ از اینكه این فیلم از نظر دارا بودن ارزش‌های سینمایی چه نمره‌ای می‌گیرد. هر چند در نهایت باز هم جای تأسف است كه فیلم‌های فرهنگی ما در انبارها خاك می‌خورند و اكران نمی‌شوند.

در شرایط بحرانی، سهل‌پسندی طبیعی است

جواد طوسی در مورد پرفروش شدن فیلمی چون «اخراجی‌ها2» ترجیح می‌دهد به‌طور كلی دلایل استقبال عامه مردم از یك فیلم را بدون تمركز روی یك فیلم خاص برشمرد. او می‌گوید: اساسا فروش غیرقابل پیش‌بینی یك فیلم از یك جهت می‌تواند ما را ملزم به آسیب شناسی وضعیت سینمای ایران بكند. آیا در شرایط امروز سینمای ما، چنین فروشی بیانگر سیكل منطقی حاكم بر فضای فیلمسازی‌ ماست؟ پاسخ منفی است؛ چون در یك وضعیت متعادل و طبیعی فروش یك فیلم می‌تواند زمینه‌ساز رونق دهی وضعیت فیلمسازی‌ حاكم بر سینمای ایران باشد؛ یعنی ما نباید موضع گیری منفی در قبال آن داشته باشیم. اما این شرایط ما را سوق می‌دهد به شرایط استفهام و پرسش كه چرا فیلم «وقتی همه خوابیم» بیضایی كم فروش است یا چرا «سوپر استار» میلانی كه پیش‌بینی می‌شد پرفروش باشد نتوانسته به كف فروش منطقی برسد ولی اخراجی‌ها2 نزدیك به 2 میلیارد تومان  در تهران فروخته است.

اگر بخواهیم به جزئیات خیره شویم در یك نگاه ظاهری و اولیه ممكن است این مطلب به ذهن برسد كه چرا وقتی اكران فیلم «درباره الی» براساس سیاست‌های مقطعی، توافقات به عمل آمده یا تصمیم تهیه‌كننده منتفی می‌شود تمام سینماهای آن به «اخراجی‌ها 2» می‌رسد و تقسیم بندی منصفانه نداریم و چرا به یك فیلم فرهنگی مثل «وقتی همه خوابیم» سینمای بیشتری اختصاص نمی‌یابد یا فیلمی مثل «سوپر استار» كه مخاطب‌شناسی گسترده و متكثر را در نظر دارد؛ فیلمی كه به گفته كارگردانش، جذابیت‌های تعمیم پذیری دارد. در مورد فیلم «سوپراستار» به مقوله كارگردانی اهمیت داده شده و تریبون فردی كارگردان و نگاه متعصبانه میلانی پربیراه نیست.

« سوپر استار» شاید در یك نگاه مضمون‌گرا فیلم راضی‌كننده‌ای نباشد و  بتوان گفت از سازنده «دو زن» و« نیمه‌پنهان» انتظاری بیش از این می‌رفت ولی در یك نگاه كارشناسی الفبای فیلمسازی‌ در این فیلم رعایت شده است و می‌تواند در ارتباط با تماشاگر موفق باشد و منتقد هم واقع بینانه‌تر با ضعف‌های آن روبه‌رو شود. این مسائل البته در مورد «اخراجی‌ها2»بعید به‌نظر می‌رسد كه موضوعیت داشته باشد. موج‌هایی كه بعد از «اخراجی‌ها 2» در جشنواره پدیدار شد نشان داد كه در قیاس با «اخراجی‌ها1 » از نظر كارگردانی در سطح پایین‌تری است.

اما آیا این شرایط و فضایی كه برای نمایش این فیلم فراهم شد می‌تواند در مورد هر فیلم دیگری اتفاق بیفتد و این سیاستگذاری و توافق بین سینمادار و تهیه‌كننده چقدر می‌تواند به نفع جامعه سینمایی ما باشد و چقدر نقطه آسیب‌پذیرش را متوجه سینمای ما می‌كند؟ نمی‌خواهم این سوءتفاهم ایجاد شود كه نباید برای سینمای پرمخاطب اهمیت قائل شویم اما سقفی از ظرفیت سینما باید اختصاص به این سینما پیدا كند چون شماری از تولیدات ما از مؤلفه‌های فرهنگی برخوردارند. سینماگری كه می‌خواهد مبتنی بر نگاه صادقانه این فضا را به ارتقای فرهنگی تبدیل كند جایگاهش كجاست؟ این نقطه آسیب‌پذیر این موضوع است.

این منتقد فاصله نگاه منتقدان و مردم را طبق تجربه تاریخی عادی دانسته و می‌گوید: مخاطب عادی ما- قشر معمولی جامعه- تا یك بستر‌سازی‌ منطقی مبتنی بر نگاه كارشناسانه صورت نگیرد خودش به پیشواز اثر می‌رود و این خمیر‌مایه و جوهره و استعداد را برای سوق پیدا كردن به این مسیر دارد. متأسفانه رسانه‌های ما هم به دلایل خاص خود، فضا را برای این سهل پسندی بیشتر آماده می‌كنند؛ رسانه‌ای مثل تلویزیون با آن برد ارتباطی، تولیدات مناسبتی ضعیفی را در ایام نوروز روانه آنتن كرد.

این مجموعه‌ها كه در طول 15 روز به نمایش درآمدند آیا قابل دفاع هستند یا لودگی و خندیدن صرف را مدنظر داشتند؟ زنگ تفریحی كه تاثیر خیلی آنی و گذرا دارد و برای طیفی از مردم عادی هم می‌تواند به كلیشه‌ای تمام عیار تبدیل شود. اینها سلیقه‌ای را در دراز مدت ایجاد می‌كند كه ما با نسخه‌های ژنریك آن در سینما هم مواجه می‌شویم. كم‌كم بازیگران تلویزیون هم به سینما می‌روند و پای ثابت انبوه تولیدات سینمایی و تلویزیونی می‌شوند. اینها در یك تعامل در بخش سینما و تلویزیون باعث می‌شوند در جهت ارتقای ذائقه تماشاگر هیچ برنامه‌ریزی‌ای صورت نگیرد. با یك نگاه دلسوزانه نباید این اتفاق بیفتد و نباید صرفا وقت پركردن هدف باشد.

مسئولان جدای از مسئولیت شغلی و حقوق‌بگیری صرف باید به فكر تغییر فضای فرهنگی و نقطه فكری مخاطب براساس دغدغه‌های مشترك باشند ولی این اتفاق نیفتاده و در چنین شرایطی یك فیلم می‌تواند چنین ترك‌تازی كند و بفروشد كه كاملا زاییده این شرایط است. این منتقد فضای سینمایی جامعه را برای چنین مسیر نامتوازنی كاملا مهیا دانسته و می‌گوید: «اخراجی‌ها2» اگر در زمان دیگری هم نمایش داده می‌شد بعید بود در چنین شرایط نامتعادلی بتواند به فروش خوبی دست پیدا كند. تا وقتی با چنین دورنمایی مواجهیم همین اتفاق می‌افتد و به گفته عوام بلیت این فیلم‌ها می‌برد. قطعا با این شرایط اخراجی‌ها 3 و4 هم در راه است.

این منتقد معتقد است كه مسیر فیلمسازی ده نمكی در 2فیلم اخیرش در مقایسه با 2مستندی كه ساخته بود و به‌ظاهر در آنها دغدغه‌های اجتماعی داشت كاملا عوض شده است. او می‌گوید: این كارگردان در یك نقطه وام‌گرفته شده از یك رخداد تاریخی نه چندان دور كه همان جنگ است، آن را با یك‌سری چیزهای دیگر مثل شوخی‌های سطحی كه می‌تواند دستمایه ساخت یك پیام كوتاه باشد، در یك حجم انبوه در یك اثر سینمایی استفاده می‌كند. اما اینها تا چه حد تاثیر‌دهی مطلوبی دارد؟

فیلمساز تا چه زمانی می‌تواند تمام عیار و صادقانه از این اثر دفاع كند؟ این موارد می‌تواند وضعیت كنونی سینمای ما را رقم بزند كه ما در شرایط بسامانی حركت نمی‌كنیم. انسان‌ها در قالب و دنیای خودشان می‌توانند تجربه‌های منطقی داشته باشند. ده‌نمكی می‌توانست در یك بستر صحیح، فیلمساز معقولی باشد ولی الان در ضمیر ناخودآگاه ایشان هم یك شرایط غیرعادی ثبت شده و معلوم نیست كه او بخواهد این مسیر را ادامه بدهد یا تغییرش دهد كه این به جوهره فردی این كارگردان بر‌می‌گردد كه اساسا تعریف او از زبان سینما و مخاطب و فرهنگ چیست؟

این منتقد فاصله نظر نخبگان با قشر عادی جامعه را ناشی از اشكال عمده‌ای كه در دوره‌های تاریخی- اجتماعی معاصر ما در نوع ارتباط بین طیف روشنفكر و عامه مردم وجود داشته دانسته و می‌گوید: بعضی معتقدند كه اساسا قرار نیست روشنفكر یك پل ارتباطی بین توده مردم و جامعه برقرار كند. ذات روشنفكری این است كه من در یك وضعیت فاصله گرفته شده بتوانم آن تشخص فرهنگی و دنیای فردی خود را به سرانجام برسانم. اگر این ارتباط برقرار شود زمینه انحرافی ایجاد می‌شود.

برخی روشنفكری را یك اتیكت می‌دانند به این دلیل كه فكر می‌كنند باید متفاوت باشند. من این اعتقاد را ندارم و تعریف این چنینی از روشنفكر ندارم. معتقدم روشنفكر باید هوشمندی تاریخی خودش را در جهت ایجاد یك ارتباط سالم و منطقی با طیف‌های اصلی جامعه و توده مردم داشته باشد. اگر درك درستی باشد، روشنفكر براساس شناخت و جهان بینی خود می‌تواند تمهیدات لازم را برای آشتی و ارتباط منطقی پیدا كند. اگر نگاه تردید‌آمیز از سوی مردم وجود دارد می‌توانیم آن را به یك آشتی تبدیل كنیم.

اگر درك درستی از شرایط و طبقه‌بندی اجتماعی وجود داشته باشد آن آشتی‌پذیری طبقاتی هم می‌تواند صورت بگیرد. آن وقت دیگر روشنفكر هم نمی‌گوید كه نگاه و سمت و سوی من باید متفاوت از توده مردم باشد. اگر فضای فرهنگی ما نتوانسته رشد منطقی و سالم داشته باشد به این خاطر است كه افرادی كه سنگ روشنفكری به سینه می‌زنند در خلوت و چهاردیواری در انبوهی از كتب خودشان را محصور كرده‌اند و الزامی به یك ارتباط بی‌واسطه اجتماعی نمی‌بینند. در این وضعیت قدر مسلم ما از این سیكل معیوب برخورداریم و در دوره‌های مختلف تاریخی-‌ اجتماعی با آن مواجه می‌شویم.

روشنفكر الان در وضعیتی نیست كه برای مردم عادی نسخه بپیچد. بخشی از این اشكال به آسیب‌شناسی حوزه روشنفكرانه جامعه ما برمی‌گردد. فروش 2 میلیاردی در سینمای ما چندان هم غیرمنتظره نیست اما ببینید ما چه شرایطی را پشت سر گذاشتیم كه این مسئله این‌قدر مورد توجه قرار گرفته است. تعاملی كه باید در طبقه‌بندی اجتماعی صورت می‌گرفت صورت نگرفته و انقطاع و گسست باعث شده این سهل‌پسندی و عدم‌تعادل موضوعیت پیدا كند و نقطه سیاستگذار جامعه سینمایی و حتی تلویزیون هم می‌تواند دامن زننده این مسئله باشد چون با یك برنامه‌ریزی و همفكری سالم و سازنده در جهت رفع بحران پیش قدم نمی‌شوند.

تماشاگر از واقعیت استقبال می‌كند

دكترمحمد تقی شیخی، جامعه‌شناس نیز دلیل استقبال عامه مردم از فیلم «اخراجی‌ها2» را به تمایل آنها به تماشای واقعیت‌ها ارتباط داده و می‌گوید: مردم به‌دنبال این هستند كه در فیلم‌ها و آثار هنری به تماشای واقعیت‌ها بنشینند. شاید به گمان آنها این فیلم توانسته یك تصویر واقعی از ایام جنگ و آدم‌های آن دوران ارائه دهد و این مسئله برای مردم قابل‌توجه است. فیلمی همچون «اخراجی‌ها2» حتی طبقات روشنفكری جامعه را كنجكاو می‌كند تا به تماشای آن بنشینند و فیلم را ارزیابی كنند. غیر از این مردم ما این روزها تماشای كمدی‌هایی كه به واقعیت نزدیك است را به تماشای فیلم‌های رمانتیك ترجیح می‌دهند كه البته این هم ناشی از اوضاع و شرایط جامعه ماست.

سینما رفتن مردم در هر شرایطی خوب است

علیرضا سرتیپی، تهیه‌كننده در بیان دلایل پرفروش شدن فیلم «اخراجی‌ها2» به چند مورد كلیدی اشاره كرده و می‌گوید: دلیل اصلی، سابقه‌ای است كه مخاطب از نسخه اول این فیلم در ذهن دارد، مورد بعدی تبلیغات خوبی است كه از طریق تلویزیون برای آن صورت گرفته و دیگر افزایش تعداد سالن‌های سینما و همچنین بازسازی سینماها در شهرستان‌هاست كه موجب شده تعداد سینماهای نمایش دهنده این فیلم افزایش پیدا كند.

از سوی دیگر به هر حال این فیلم كمدی است و مردم در ایام عید، ترجیح می‌دهند فیلم كمدی ببینند.این تهیه‌كننده در پاسخ به این سؤال كه چرا مردم از فیلمی كه منتقدان و كارشناسان سینمایی در ارزشگذاری خود عمدتا از آن به‌عنوان فیلمی ضعیف یاد می‌كنند این‌قدر استقبال می‌كنند می‌گوید: این را فراموش نكنیم كه در مجموع فروش خوب فیلم «اخراجی‌ها2» به نفع سینمای ماست. همیشه منتقدان نظرات خودشان را داشته‌اند كه با نظر عامه مردم متفاوت بوده ولی در مجموع هجوم مردم برای تماشای هر فیلمی به نفع سینمای ماست.

كارشناسان نظرات شخصی خود را مطرح می‌كنند. درست است كه پرمحتوا بودن یك فیلم در كنار پرفروش شدن آن ایده‌آل است اما این مسئله بحث دیگری است. حتی اگر فیلم‌هایی از این دست باعث پایین آمدن سطح سلیقه مخاطب شوند، باز هم به این دلیل كه به سینمای ما رونق می‌دهند فیلم‌های خوبی هستند. منتقدان سینمایی باید با تحقیق و كارشناسی دلایل استقبال مردم از این فیلم‌ها را بیابند اما در هر حال سینما رفتن مردم خوب است و چگونه بودن آن فیلم در مرحله دوم اهمیت قرار می‌گیرد.

منبع : همشهری

پاسخ نویسنده «مرد دوهزار چهره» به انتقادات از بخش فوتبالی سریال

نویسنده بخش‌های ورزشی «مرد دوهزار چهره» به كارگردانی «مهران مدیری» به برخی انتقادات مطروحه درباره بخش فوتبالی سریال به اظهارنظر پرداخت.

«امیر مهدی ژوله» نویسنده قسمت‌های فوتبالی سریال «مرد دوهزار چهره» در گفت‌وگو با خبرنگار رادیو و تلویزیون فارس درباره موضع‌گیری‌هایی كه علیه سه قسمت مربوط به بخش فوتبال در سریال «مرد دوهزار چهره»، شد و واكنش‌هایی كه نسبت به آن صورت گرفت،گفت: كسانی كه خود درگیر فوتبال هستند و یا آن را پی‌گیری می‌كنند، می‌دانند كه چنین مسائلی در فوتبال ما وجود دارد و بسیاری از این مشكلات علنی شده و مسائلی است كه مخاطب نسبت به آنها آشنایی دارد و موارد عجیب و غریب یا نادری در این سریال طرح نشده است.

وی افزود:بازخوردهایی كه من از سوی دوستان مطبوعاتی‌ام و كارشناسان فوتبال و حتی دوستان فوتبالیستم از این بخش‌ها دارم، همه حكایت از رضایت آنها داشت و از این بخش خیلی خوششان آمده بود و معتقد بودند كه كار نقدی كه مطبوعات در مدت زمان بسیاری می‌توانستند در فوتبال جا بیاندازند، شما در سه قسمت ارائه دادید و نگرش آنها مثبت بود.

ژوله در پاسخ به این سوال كه موقعیت‌هایی كه این مربی جعلی فوتبال در آنها قرار می گرفت و عكس‌العمل‌هایی كه از خود نشان داد، منجر به بروز یكسری مصداق‌سازی‌ها در این حوزه شد و به‌ویژه اینكه در بین اهالی فوتبال و ورزشی‌نویسان پیامك‌هایی رد و بدل شد حاوی اینكه فلان دیالوگ و یا فلان موقعیت به فلانی اشاره داشت، شما از مصداق سازی در این حوزه نترسیدید؟تصریح كرد: اگر ما می‌خواستیم مصداق‌سازی كنیم، خیلی راحت‌تر ‌بودیم و مصادیقی بود كه مردم آنها می‌شناختند و با آنها آشنا بودند و می‌شد با آنها اشاره و شوخی كرد و خیلی راحت با آنها كار كرد و اتفاقا كمدی آن هم بالاتر بود و خنده بیشتری هم می‌گرفت. منتهی ما از این كار به‌شدت پرهیز كردیم به دو دلیل. یكی اینكه در این صورت مخاطب محدودتر می‌شد و دیگر اینكه سریال تاریخ مصرف پیدا می‌كرد و امكان داشت مردم الان آن را ببینند و بخندند اما یك‌ماه دیگر جذاب به نظر نرسد.

نویسنده بخش‌های ورزشی مجموعه «مرد دوهزار چهره» در ادامه گفت‌وگو با فارس، اظهار داشت: ضمن این كه ما از همان اول قراری با «مهران مدیری» گذاشتیم كه به خاطر اینكه مخاطبان‌مان محدود نشوند، خیلی كلی این مسایل را مطرح كنیم. چون مخاطبان سریال بسیار بیشتر از مخاطبان فوتبال هستند. درست است كه فوتبال مخاطبان بسیاری دارد اما آنها هم‌پوشانی با یكدیگر ندارند و ما خواستیم كه اشارات و نقدهای كلی داشته باشیم.

وی عنوان داشت: حتی جاهایی كه ممكن بود «مسعود شصت‌چی» در نقش مربی شبیه به فرد یا افرادی در حوزه فوتبال شود، به شدت پرهیز كردم. مثلا این مربی چون از خارج آمده بود امكان داشت كه شبیه «افشین قطبی» به نظر بیاید. به همین دلیل ما در یك دیالوگ آوردیم كه مربیان ما تا به حال القابی نظیر سلطان، ژنرال و امپراطور، داشته‌ایم، تو دوست داری چه لقبی داشته باشی؟ یعنی امپراطور فرد دیگری بود و لقب افشین قطبی بود و این مربی قلابی، آن نیست.

ژوله در ادامه گفت: اما در جاهایی كه مسعود شصت‌چی جو گیر می‌شد به ویژه در مصاحبه‌های مطبوعاتی‌اش، تا حدودی رفتارش شبیه برخی از مربیان بود و مثلا در جایی همه چیز را به شوخی برگزار می‌كند، جاهایی به زمین و آب و هوا و داوران حمله می‌كند و تحمل سوالات خبرنگاران را ندارد. در این بخش‌ها شاید مخاطبان شبیه‌اش را دیده باشند ولی بحث كاملا كلی بود.

«امیر مهدی ژوله» در پاسخ به این كه سابقه شما در عرصه مطبوعات چقدر حامی شما در نگارش این بخش‌ها بود؟، تصریح كرد: من 20 سال است كه مخاطب پر و پا قرص مطبوعات ورزشی هستم و از آن دوران كه هفته‌نامه‌هایی نظیر البرز و فانوس و پهلوان و ... چاپ می‌شد پی‌گیر بودم تا آن دوره‌ای كه ابرار ورزشی تنها روزنامه ورزشی بود. من تمام كلاس‌های دبیرستانم را دیر می‌رسیدم چون دنبال خریدن مطبوعات ورزشی بودم و در موارد بسیاری به خاطر خواندن بیش از اندازه مطبوعات ورزشی از كلاس اخراج می‌شدم.

وی ادامه داد: كارم را هم از مطبوعات ورزشی آغاز كردم و در نشریاتی نظیر تماشاگران، جهان فوتبال، ایران ورزشی، جام جم، چلچراغ و ... را داشتم و طنز ورزشی نوشته‌ام، یادداشت تخصصی درباره فوتبال نوشته‌ام و حتی سر تمرین تیم‌ها حاضر شده‌ام و در حال حاضر نیز دوستان ورزشی نویس بسیاری دارم. اشاره به پدیده لمپنیزم و زیرآب‌زنی و غیره نیز خیلی عجیب نیست و اتفاقات فراگیری است كه در زندگی می‌افتد و نمونه كوچك‌ترش در فوتبال نیز می‌افتد.

نویسنده بخش فوتبال سریال «مرد دوهزار چهره» به كارگردانی «مهران مدیری» در پاسخ به این سوال كه ایده بخش فوتبال از كجا آمد؟ نیز عنوان داشت: این موقعیت جزو موقعیت‌های سال گذشته بود كه طرح اولش این بود كه مربی خارجی باشد و سال گذشته قرار بود، نقش رشیدپور را «علی پروین» بازی كند كه با كمبود زمان مواجه شدیم و به امسال موكول شد، اما مشكلاتی در این زمینه بود مانند این كه زبان خارجی كه شصت‌چی قرار بود با آن صحبت كند، اول این كه چه كسی می‌خواست آن را ترجمه كند؟ و دوم اینكه چطور می‌شد كه كسی نفهمد او اشتباه و غلط حرف می‌زند؟ همچنین چون در چنین حالتی مجبور می‌شد، دائم به زبان دیگری صحبت كند، امكان بسیاری از كمدی‌ها گرفته می‌شد. برای اینكه این مشكل حل شود، ترجیح دادیم كه مربی ایرانی الاصلی داشته باشیم كه در خارج از كشور بزرگ شده و در حاشیه بوده و در حقیقت چهره‌ای از او در دسترس نیست كه بلافاصله شصت‌چی لو برود.

وی درباره ناراحتی برخی از روزنامه‌نگاران از تصویری كه از آنها در این سریال ارائه شده بود، نیز گفت: ما در كنفرانس مطبوعاتی نشان دادیم كه خبرنگاران همه آنجا حضور داشتند و پس از پایان كنفرانس، دستیار شصت‌چی به او گفت كه باید برویم به دیدن فلان روزنامه‌نگار و او گفت كه همه روزنامه‌نگاران كه اینجا بودند و دستیارش در پاسخ گفت: این با بقیه فرق دارد. در حقیقت ما آن یك روزنامه‌نگار را جدای از بقیه قرار دادیم.

یا در بخش دیگری روزنامه‌نگار گفت وقتی كه همه روزنامه‌ها از تیم سیكاد تعریف می‌كنند، من یك نفر چه بگویم؟

ژوله تصریح كرد: ما این یك روزنامه‌نگار را استثناء قرار دادیم و اگر كسی این مطلب را قبول نداشته و آن را حاشا می‌كند، من این مطلب را به خبری ارجاع می‌دهم كه مدتی پیش روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفت با این مضمون كه تعدادی از روزنامه‌نگاران مطرح ورزشی از طریق وزارت اطلاعات دستگیر شده‌اند و جرم‌شان هم تحصیل مال از طریق نامشروع بوده‌ است و فكر می‌كنم شاید هنوز هم بازداشت باشند چون دلالی می‌كردند و كارشان خرید و فروش مربی و بازیكن بوده است.

وی با بیان این كه من خودم در این نشریات كار كرده‌ام و افتخار شاگردی ورزشی‌نویسان مطرح كشور را داشته‌ام و یا همكارشان بوده‌ام، اظهار داشت: این چیزی كه ما به تصویر كشیدیم جزو موارد استثناء است كه متاسفانه قشر عظیم ورزشی‌نویس كشور نیز بابت این عده كم عذاب می‌كشند.

ژوله در پایان درباره بحث جادوگری در تیم‌های ورزشی نیز گفت: این بحث، بحثی است كه چندسالی است مد شده و چنین افرادی در تیم‌ها متاسفانه وجود داشت كه ما از آن برای ورود به بخش بعدی استفاده كردیم. در حقیقت ما تیم بی در و پیكری را نشان دادیم كه یك نفر آن را خریده و چند دلال هم دور آن را گرفته‌اند و سؤاستفاده می‌كنند و در مورد بازیكنان هم چنین مشكلاتی وجود دارد وگرنه بخش‌نامه فرهنگ اخلاقی تصویب نمی‌شد كه بگوید چه مدل موها و ریش و سبیل‌هایی ممنوع است.

فیلم سینمایی "اخراجی‌ها 2" به کارگردانی مسعود ده‌نمکی تا 13 فروردین در 90 سینما در تهران و شهرستان‌ها سه میلیارد تومان فروش داشت.

به گزارش خبرنگار مهر، "اخراجی‌ها 2" از 28 اسفند پارسال در 20 سینما در تهران شامل استقلال، آسیا، پارس، جی، آزادی، اریکه ایرانیان، جوان، پیروزی، فلسطین، پردیس ملت، شاهد و موزه سینما و ده‌ها سینما در شهرستان‌ها اکران عمومی شد و تا دیشب 5/1 میلیارد تومان در تهران و 5/1 میلیارد تومان در شهرستان‌ها فروش داشت.

"اخراجی‌ها 2" دومین ساخته ده‌نمکی و دنباله فیلم پرفروش "اخراجی‌ها" است. این فیلم داستان اسارت همرزمان مجید سوزوکی را به تصویر می‌کشد. امین حیایی، محمدرضا شریفی‌نیا، جواد رضویان، شیلا خداداد، مهراوه شریفی‌نیا، اکبر عبدی، ارژنگ امیرفضلی از بازیگران "اخراجی‌ها 2" هستند که در جشنواره فجر جایزه ویژه هیئت داوران بخش نگاه نو را گرفت.

"سوپراستار" به کارگردانی تهمینه میلانی نیز تا دیشب در 24 سینما در تهران 240 میلیون تومان فروخت. این فیلم که بر مبنای فیلمنامه‌ای از میلانی ساخته شده زندگی یک ستاره سینماست که در حاشیه‌های شهرت غرق شده است.

"سوپراستار" پارسال سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد برای شهاب حسینی از بخش سودای سیمرغ و دیپلم افتخار بهترین بازیگر زن برای فتانه ملک‌محمدی از بخش بین‌الملل بیست و هفتمین جشنواره فجر را به همراه داشت. پخش فیلم‌های "اخراجی‌ها 2" و "سوپراستار" با هدایت فیلم است.

"بیست" ساخته عبدالرضا کاهانی نیز در 15 سینما در تهران 130 میلیون تومان فروخت. این فیلم به تهیه‌کنندگی پوران درخشنده با بازی پرویز پرستویی، علیرضا خمسه، فرشته صدرعرفایی، مهتاب کرامتی و حبیب رضایی داستان یک رستوران در آستانه تعطیلی است که هر یک از کارکنانش مشکلات عمده‌ دارند.

"وقتی همه خوابیم" به کارگردانی بهرام بیضایی نیز در 18 سینما در تهران 130 میلیون تومان فروش داشت. "وقتی همه خوابیم" یک فیلم در فیلم درباره پشت صحنه سینمای ایران است.

مژده شمسایی، مجید مظفری، شقایق فراهانی، هدایت هاشمی، علیرضا جلالی تبار در این فیلم بازی کرده‌اند که در جشنواره فجر جوایز سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه مخاطبان در بخش بین الملل، سیمرغ بهترین تدوین، طراحی صحنه و لباس و چهره‌پردازی را گرفت. پخش فیلم‌های "بیست" و "وقتی همه خوابیم" به عهده فیلم‌ایران ا

همانطور که گفته شد، به نظر می رسد باز هم قصه حضور یک سوپر قهرمان دیگر، تکرار شده است. سوپر قهرمان هایی که حتی برروی پرده سینما ، می خواهند به مخاطبانشان اطمینان خاطر دهند تا  نگران و هراسان نباشند که هیچ دشمنی برروی کره خاکی یا در اعماق فضا نمی تواند آنها را اذیت کند ، چراکه این سوپرقهرمانان حضور دارند و سر بزنگاه به دادشان خواهند رسید!!!

 سر و کله کاپیتان جک اسپارو با قسمت سوم "دزدان دریای کاراییب" بر پرده سینماها پیدا شد  که ترکیبی از لانگ جان سیلور "جزیره گنج و "سندباد" معروف است.(بسیاری از ایده های طرح قصه این قسمت از داستان های معروف سندباد گرفته شده است)  نمونه کامل یک کاراکتر آمریکایی با همه آن خصوصیات "شلختگی کابوی" که برخی آن را به "بی خیالی جنوبی " نیز تعبیر می کنند. جک اسپارو از آمریکایی ترین کاراکترهایی است که به مردم سراسر دنیا و البته این سوی آب ها قالب شده است. چراکه ریشه در فاتحان قاره نو و بنیانگذاران آمریکا دارد . پایه گذارانی که اغلب از دزدان دریایی فراری از، مجازات حکومت اسپانیا به شمار می آمدند!!! (شگفت انگیز آنکه چند روز پس از اکران این فیلم ، یکی از مدیران پخش والت دیزنی گفته بود ، "جک اسپارو" به یک پدیده فرهنگی بدل شده است!!)

جک اسپارو هم علیرغم همه خصوصیات بلبشو و شلخته اش ، اما یک تنه ناجی شخصیت های مثبت قصه می شود و با همه بدمن ها و تهدید کنندگان آرامش دریاها، در می افتد، تا اینکه آنها را به سزای اعمالشان برساند. یعنی علیرغم جنگ و درگیری بی امان همه دوستان و یاران کاپیتان "برباسوا" و فداکاری های "ویل ترنر" و "الیزابت سوان" ، اما بالاخره این جک اسپاروست که قلب "دیوی جونز" را می شکافد و به حکومت سیاه او پایان می دهد. اما سر و کله این به قولی سوپر قهرمان ها از کجا پیدا شد و چرا دوباره چند سالی است که پرده سینماها را عرصه تاخت و تاز خود قرار داده اند؟

همانطور که قبلا در مقاله مرد عنکبوتی گفته شد، در دهه 1930 یعنی همان زمان که آمریکا با بحران اقتصادی شدیدی

دست و پنجه نرم می کرد ، این نیاز احساس گردید که آمریکاییان به لحاظ روانی احتیاج به وجود فوق قهرمان دارند تا در سایه تصور و خیال آن ، آرامشی ولو موقتی بیابند.  اینچنین بود که در سال 1933 شخصیت "سوپرمن" به صورت داستان مصور خلق شد. سوپرمن در واقع نشانه رویاهای آمریکایی بود ، قهرمانی که از اعماق فرهنگ آنگلوساکسون می آمد با مشخصات قهرمانان محبوب فوتبال آمریکایی که همواره حق قضاوت و اجرای عدالت را برای خود محفوظ نگه می دارند. گویی قاضی "روی بین" افسانه ای بود که می خواست برای نخستین بار قانون را در جامعه موسوم به "غرب وحشی" پیاده کند. یا جرج واشینگتن بود که می خواست همراه 54 تن از رهبران ایالت های دیگر ، در اواسط قرن هیجدهم ، قانون اساسی آمریکا را بنویسد.

تقریبا پس از دهه 50 که جامعه آمریکا ثبات بیشتری یافت و با ورود کاراکترهای تازه نفسی همچون "جیمزباند" و "مت هلم" و امثال آن (که بیشتر با دوران جنگ سرد متناسب بودند) ، سوپرمن و بت من و کاپیتان مارول ، طرفداران خود را از دست دادند و در نتیجه کم کم به محاق رفتند. تا اینکه"جنگ ستارگان" ساخته شد و  سوپر من  بازسازی شد. فیلم هایی که نسخه های اصل شان در زمان خود، تحقیر گردیده و ناچیز شمرده می شدند.

به هرحال آن بنجل های دهه های 30 و 40 در دهه 70 و 80 دوباره توسط کمپانی های بزرگ و با بودجه های کلان جان گرفتند تا در واپسین سالهای جنگ سرد و درحالی که انقلابات مردمی در بسیاری از نقاط جهان ، منافع آمریکا را با خطر جدی مواجه ساخته بود، مردم آمریکا را دوباره با تهدیدهای موهوم و سوپرقهرمان های خیالی مشغول کنند.

اما پس از 11 سپتامبر 2001 و حادثه برج های تجارت جهانی در نیویورک ، بازهم بهانه لازم در دستان سردمداران آمریکا قرار گرفت تا با ساختن و پرداختن دشمن تازه نفسی تحت عنوان "تروریسم" ؛ به خاورمیانه  لشکر کشی کنند و دوران طلایی ژاندارمی خود در دهه های 60 و 70 را تجدید نمایند. از این پس بود که طبق معمول هالیوود هم وارد گود شده و این بار (آنچنانکه که گردانندگان آن در همایشی پس از 11 سپتامبر 2001 عنوان کردند) با تمام قوا امکانات سینمایی خود را به میدان آورد.

اینجا بود که در کنار بسیاری از فیلم های تبلیغاتی در اولین تابستان بعد از حادثه 11 سپتامبر بود که نخستین "اسپایدرمن" جدید به کارگردانی سام ریمی و بابازی توبی مگوایر و کریستین دانست به روی پرده سینماها رفت و با فروش فوق العاده ای مواجه گردید. به همین ترتیب قسمت های بعدی آن ساخته شد و سپس دزدان دریایی کارائیب.

در فیلم "دزدان دریای کاراییب" نیز ، آدم بدها با مهیب ترین و مشمئز کننده ترین چهره به نمایش گذاشته می شوند. کاپیتان دیوی جونز با آن سر و وضع اختاپوسی و یاران عجیب و غریبش در کشتی "داچمن" هراس آورتر از هر دشمنی نمایانده می شوند تا مخاطب  دلش را به جک اسپاروی بی اصل و نسب و بی قید و بند خوش کنند. خصوصا که این بار قسمتی از دشمنان هم از شرق آمده اند (مثل آن سرکرده دزدان دریایی سنگاپور با بازی "چو یون فت") تا پازل همیشگی هالیوود علیه آسیایی ها  تکمیل شود. و اینچنین معروفترین دزدان دریایی (یا شاید تروریست ها) اجتماع می کنند تا گنج دیوی جونز را بدست آورند!

 در اسپایدر من 3 و دزدان دریای کاراییب 3 ، موضوع دشمن موهوم و خیالی ( و این بار بسیار موهوم تر) و ترس از آن به مخاطب القاء می شود و اینکه جامعه به شدت به امثال اسپایدرمن و جک اسپارو نیاز دارد. از همین روست که این فیلم همچنان مورد استقبال واقع شده و چندین  هفته بر صدر جدول پرفروش های آخر هفته آمریکا می نشینند.

«جنگ علیه ترور» موجب ایجاد «فرهنگ ترس» در دنیا شده است تا در چنین شرایطی احساس نیاز به وجود سوپر قهرمان ها بیشتر باشد. این ترسی است که پشت آن، عبارات بسیاری پنهان است، تا سیاستمداران را قادر ‌سازد تا با استفاده از این ترس، احساسات عمومی را در حمایت از طرح‌های خود برانگیزند.

رسانه‌های عمومی و بین المللی و صنایع تولید سرگرمی که ابررسانه ها را در اختیار خود دارند، در ایجاد فرهنگ ترس در جوامع نقش عمده را بازی می‌کنند. سردمداران صنعت سرگرمی برای رسیدن به اهداف مورد نظرشان، از طریق ساخت چنین فیلم هایی به هر نقطه از کره زمین، راه نفوذی را می گشایند. فراهم کردن وسایل سرگرمی مانند فیلم‌هایی که شیطان را در هیبت عربی نشان داده و سبب گسترش اسلاموفوبیا  (اسلام هراسی) می‌شوند، نمونه‌ای از نقشی است که این عوامل در ایجاد جو ناامنی روانی در کشورها برعهده دارند. آنچه امروز در تبلیغات مختلف مشاهده می‌شود، شبیه کارزاری است علیه اسلام و مسلمانان و یا در سطحی وسیع تر، ایجاد جنجالی روانی برای تمامی اقوام و ملت ها.

آنچه مسلم است اینکه برای مبارزه با چنین هجمه های عظیم و قدرتمند، لازم است تمهیدات ویژه ای اندیشیده شود و مقابله به مثل صورت گیرد. اما از آنجا که برای رسیدن به این امر مهم، بسیج بخش های عمده ای از جامعه ضروری به نظر می رسد، که فراهم آوردن آن زمان و برنامه خاصی را می طلبد، اکنون مهم ترین وظیفه برای ما اطلاع رسانی و ارائه گزارش هایی است که هر چه بیشتر به واقعیت نزدیک باشد تا حداقلی از آگاه سازی صورت گیرد. باشد که با دانستن کمی متفاوت به اطرافمان بنگریم.